Georadar

 

 

 

Istotą metody jest emisja impulsu elektromagnetycznego w grunt, a następnie rejestracja w zadanym interwale czasowym fali elektromagnetycznej odbitej od granic geologicznych i obecnych w ośrodku gruntowym obiektów. Efekt odbicia fali elektromagnetycznej od granicy dwóch różnych środowisk wywołany jest kontrastem wartości stałej dielektrycznej po obu jej stronach. Amplituda odbitego impulsu elektromagnetycznego jest proporcjonalna do wielkości współczynnika odbicia na granicy dwóch różnych środowisk, jest tym większa, im większy jest kontrast wartości stałej dielektrycznej po obu stronach granicy odbijającej. W praktyce pomiar polega na przemieszczaniu anteny nadawczej i odbiorczej, z ustaloną prędkością wzdłuż linii profilu, wyznaczanej na powierzchni terenu. Uzyskiwany w ten sposób obraz wgłębnej budowy ośrodka odzwierciedla nie tylko jego budowę geologiczną, lecz także obecność elementów pochodzenia antropogenicznego, w tym metalowych.

  • Georadar pozwala na określenie profilu litologicznego utworów przypowierzchniowych, umożliwia wyznaczenie granicy skały macierzystej i nadkładu. Szczególnie dobre rezultaty metoda georadarowa daje w utworach piaszczystych, żwirach.
  • Za pomocą metody georadarowej można zlokalizować szczeliny, pęknięcia, uskoki.
  • Lokalizacja podziemnej infrastruktury technicznej: rurociągów (metalowych, kamionkowych, betonowych, plastykowych), kabli, pozostałości fundamentów, pustek.
  • Badania dróg, nasypów kolejowych, mostów, pasów startowych.
  • Badana tam ziemnych, tuneli, lokalizacja poziomu wód gruntowych, badania stratygraficzne,   lokalizacja pustek wędrujących.
  • Lokalizacja krypt, grobów, pęknięć murów.
  • Lokalizacja niewybuchów, min.
  • Zlokalizowanie różnych obiektów pochodzenia antropogenicznego zakopanych w ziemi (beczki, zbiorniki, itp.), określenie granic stref zanieczyszczonych wyciekami substancji organicznych i nieorganicznych.